Metrópoles Delirantes 79 – Festival de Cinema e BD de Vilagarcía

Abrimos programa a todo filispím, co Sr B e as novas da BD. Volvemos a embarcar a Xaime nesta dorna da BD para que nos conte cales son os seus cómics favoritos na sección «andeis cósmicos». Falamos con Luis Rosales, director do festival de cinema e Banda deseñada de Vilagarcia, do que se vai celebrar a cuadraxesimo quinta edición do 23 ao 29 deste mes.

 

As músicas desta emisión son:

  • Mando Diao – Dance with somebody.
  • Stan Getz – On The Up And Up.
  • Ataque escampe –Os problemas crecen.
  • Los Punsetes – Tus amigos.

Lamia de Rayco Pulido, Premio Nacional de Cómic de España

A novela gráfica ‘Lamia’ (Astiberri) de Rayco Pulido é a galardonada co Premio Nacional de Cómic de España, 2017.

O xurado elixiu esta obra pola “súa capacidade de innovación formal e estética, que aproveita a andamiaxe dunha historia de xénero negro para relatar unha parte do noso pasado, e polo tratamento do papel da muller en dito periodo”.

Metrópoles Delirantes 78 – Berliac

Neste programa falamos con Berliac, contounos como ve a polemica polo boicot da editora norteamericana ao SadBoi, libro que acaba de ser editado en España, cal é a súa opinión, que buscaba con este libro e moitas máis cousas.

As músicas desta emisión son:

  • Los Nikis – El Imperio Contraataca.
  • The Dave Brubeck Quartet – Blue Rondo a la Turk.
  • Els Amics de les Arts – Jean Luc.
  • Abraham Boba – Asi Se Vive Aqui.
  • My Little Airport – Gigi Leung Is Dead.
  • Lluis Llach – L’estaca.

Metrópoles Delirantes 77 – Fosfatina, Oscar Raña e Cynthia Alfonso

Abrimos programa a todo filispím, co Sr B e as novas da BD. Volve Zapi ás Metrópoles para nos falar dun mito, o gran Jack Kirby nos tebeos xurásicos. No tempo da entrevista falamos con Rubén Romero, señor da Fosfatina e a BD máis adiantada, tamén veñen con el Oscar Raña e Cynthia Alfonso.

 

 

 

 

 

 

 

As músicas desta emisión son:

  • O Sonoro Maxín – Así se constrúe unha bomba.
  • Arvo Part – Festina Lente.
  • Esteban e Manuel – Ela Namoroume.
  • Miranda – Nadie Como Tú.

 

Nomeados aos Premios Carlos Giménez 2017

O evento anteriormente coñecido como Expocómic, que se celebra en Madrid, pasa a chamarse Heroes Cómic Con. Dentro do marco deste festival vanse entregar os premios Carlos Giménez de la Industria del Cómic Español.

As lecturas do Sr B: Hernán Esteve

Aquí en español

O labirinto da propia vida e o alter ego como terapia.

Esta nova obra de Hernández, vello coñecido da escena fancineira hispana, está editada pola granadina Libros de Autoengaño e ten un declarado ton autobiográfico. Nun exercicio de desdobramento e de sinceridade brutal o autor ispe o corpo e a alma, e a través dun alter ego, Hernán, e do seu propio personaxe vai debullando cousas da súa vida nas que calquera pode recoñecer a súa infancia, a súa xuventude ou a súa madurez, ou todas a un tempo, porque o libro ten algo de xeracional.

O amor e a amizade, ou a confusión de ambos, que só se pode diferenciar coa distancia da madurez, a manipulación dun adolescente, a inocencia, e porén, a súa perda, estes son algúns dos momentos vividos que Esteban deita nesta obra, un libro que se antolla valente polo que ten de exhibicionista, de berrar certa normalidade oculta e de poñer en cuestión o transcorrer da propia vida. Un exercicio de auto psicoanálise que pode chegar a ser tan imprescindíbel como suicida ou tan innecesario como salvador.

O estilo de Hernández vai cara a caricatura-realista ou máis ben a realidade caricaturizada, nun recurso gráfico que tamén (e tan ben) manexa o italiano Zerocalcare, a hipérbole gráfica a xeito de transposición do recurso que tan bo resultado lle deu a Woody Allen, levar a súa propia imaxe e personalidade ao hiperbólico como xeito de establecer unha separación do real coa realidade, algo que autores con habilidade para o humor e a esaxeración son quen de converter nun excelente vehículo de transmisión de sentimentos.

O libro está feito cun bitón azul que non só agradábel senón que ten unha certa función narrativa, a cor ou a súa ausencia subliñan momentos, agradécese este estilo que alixeira visualmente a carga metafórica e de cotidaniedade delirante, e por tanto, real que ten o guión. Tal vez o único aspecto mellorábel está precisamente nesta parte, no guión, que peca dun exceso de intención metafísica que non acada, o ritmo narrativo está lastrado pola total ausencia de palabras da primeira parte, sen dúbida unha aposta forte, radical, pero que non deixa de ser un alarde que lle senta mal ás pretensións filosófico-narrativas do autor.