As lecturas do Sr B: I.D.

Aquí en Español.

Que Emma Ríos xa está na lista de grandes nomes da banda deseñada está fora de dúbida, mais se ata agora a súa faceta como debuxante era a máis coñecida, con este I.D. pon enriba da mesa as súas credenciais de autora completa e confirma o que xa sabiamos os admiradores do inconcluso APB, é tan boa no guión coma no debuxo.

Da man de Astiberri, chéganos este excelente libro de ciencia ficción que foi publicado de xeito seriado en Island (Image Comics), a revista editada nos USA que Emma codirixe con Brandon Graham.

I.D. é unha distopía na que a autora plantexa unha dúbida tan complexa como inherente ao ser humano, a da desconformidade co propio corpo e como esta afecta á propia identidade, abre así nesta historia unha “caixa de Pandora” con multitude de frontes, éticos, psicolóxicos e humanos.

Partindo da premisa de que a identidade reside no cerebro e nun un escenario no que o transplante de tal órgano é factible, a empresa que fai esta intervención busca voluntarios para someterse á perigosa operación, as tres persoas candidatas quedan nunha cafetería para coñecerse e compartir as súas inquedanzas, Noa é un home atrapado no corpo dunha muller, Miguel quere fuxir dun pasado conflitivo e Charlotte afirma que quere cambiar “porque está soberanamente aburrida” aínda que esta razón semella ser tan feble como falsa. Cada un destes personaxes ten unha motivación suficientemente forte para arriscar a vida nun tratamento moi complexo medicamente e ultra complexo ética e psicoloxicamente.

Os tres personaxes dotan dunha forza especial á historia, axiña podemos identificarnos con algún (ou con todos), proba de que están ben definidos e encaixan nunha historia breve pero espléndida.

Emma Ríos acada un nivel excepcional na conxunción do guión co debuxo, deixa respirar as páxinas co texto xusto e desde as primeiras páxinas dálle ao lector o seu propio espazo, abre moitos interrogantes que non pecha, que cada un de nós respostaremos establecendo un dialogo coa historia e retrata rapidamente con sutís pinceladas unha sociedade ambientada nun futuro indefinido no que o mundo non parece ser mellor, no que perduran moitos dos problemas actuais que seguen a resolverse da mesma forma, con violencia policial ou con cartos suxos.

Aínda que é unha historia breve para os estándares do cómic actual, a Ríos dálle tempo a deitar dúbidas, amais das propias dun tratamento tan agresivo, sobre certos aspectos das sociedades modernas, a prensa, a soidade, o financiamento e a ética dos grandes complexos médicos-farmaceuticos.

Ríos xoga neste libro coas súas influencias do manga, cun trazo vigoroso, coas composicións de páxina arriscadas, heteroxéneas, as calles entre viñetas aparecen e desaparecen, separan viñetas ou as veces dividen unha ilustración en dous, cambian de cor, utiliza a superposición dos cadriños, en fin, experimenta co aspecto gráfico do libro sen complexos e despregando un sen fin de solucións que lle aportan un dinamismo extraordinario. Outro aspecto curioso é a cor, utiliza un bitono vermello que é unha aposta arriscada, e ao noso entender, acertada. Mención aparte merece a portada, dunha elegancia e sutilidade marabillosa e delicada e cun onírico significado no que se unen as polas dunha árbore e as terminacións neuronais.

Proba da seriedade coa que aborda Ríos os proxectos é que buscou o asesoramento do neurólogo Miguel Alberte Woodward, que firma un texto final de divulgación que axuda moito a entender a complexidade do tema que aborda esta banda deseñada.

Esta recensión foi publicada en setembro de 2016 na revista Tempos.

I Premios nacionais da BD Galega – Gañadores

Mellor fanzine galego.

McCactus de Xulia Pisón.

Mellor obra galega.

Destino Hërgüss de Manel Cráneo.

Mellor obra non galega.

Saga de Brian K. Vaughan e Fiona Staples.

Aquí podedes ver o informe.

Metrópoles Delirantes 64 – Xaquín Marín – BDG70, A revolta do cómic galego

Esta é unha emisión especial, gravada na sala Normal da Universidade da Coruña, na exposición BDG70 – A Revolta do Cómic Galego. No ano 1973 tivo lugar, na sala Normal a primeira exposición de BD Galega, agora máis de corenta anos despois volve a haber unha exposición de Banda Deseñada. BDG70, a revolta do cómic galego. Xa era tempo de lembrar o traballo daqueles precursores da BD galega moderna, moitos anos esquecidos, mais hoxe, facémoslles xustiza e agradecemos volvendo a ensinar a súa obra o que fixeron pola BD Galega e pola cultura propia en tempos nos que ter compromiso coa terra e o noso país era, cando menos, perigoso. Falaremos cun dos protagonistas desta primeira época da BD galega moderna e porén desta exposición, referente do cómic, o humor e a retranca, o mestre Xaquín Marín. Faremos un faladoiro con Manel Cráneo, Xulio Carballo e Margarita Amor, responsábeis de esta magnífica, e tamén, necesaria exposición e homenaxe aos pioneiros da nosa BD. Remataremos cunhas recomendacións para agasallar neste Nadal.

As músicas desta emisión son:

  • Ataque Escampe – Os problemas crecen.
  • Los Tamara – A outra nai.

Metrópoles Delirantes 63 – Natacha Bustos

lunella_sketch1Comezamos co Sr B e as novas da BD. Nos imprescindibéis, Silas Corey, unha estupenda banda deseñada francesa con intriga, aventuras e acción, unha gran obra de Nury e Alary. Falamos con Natacha Bustos, a debuxante responsábel de Moon girl and devil Dinosaur, a divertidísima serie que esta a publicar Marvel, e rematamos coas novidades que trae Javi dende a libreria A Gata Tola de Compostela.

 

 

As músicas desta emisión son:

  • The Jam – David Wats.
  • Grand Tourism – La Guitare Enchantee.
  • Winston – Rendez Vous.
  • Gorillaz feat. Little Dragon – Empire Ants .

I Premios nacionais da BD Galega

Seguindo coa nosa teima de facer as cousas con humor e cun certo caracter impertinente, decidimos rematar cunha falla imperdoábel no noso país, así que xa podedes votar nos:

Teñen tres categorias

  • Mellor fanzine galego.
  • Mellor obra galega.
  • Mellor obra non galega.

 

Agradecemos a colaboración de Xaime Lis (Komic), Javi (A Gata Tola), Melo (BD Vigo), Toño (Alita Orzán), Luigi (Metrópolis Ferrol), Simón (Sindicato del cómic), Octavio Beares, Edu Maroño, Bruno Lorenzo, Xulio Carballo, Ruben Santamarta.

Pechamos a votación o 18 de Nadal ás 15:00h.

Programa do FunFunFun 2016

 Xoves 15. No Modus Vivendi

  • 18:00 Intervención artística.
  • 00:00 DJ Bigote Mix.

Venres 16. Na Unitaria.

  • 19:30 No vengo aquí a hablar de mi libro.
  • 21:00 Quiz-Show con Leandro Barea.
  • 21:00 Videoregueifa con Javi Camino, Nico Campos e Enrique Lojo.

Sábado 17. Na Unitaria.

  • 12:00 Mercadiño (ata peche).
  • 13:30 Sesión Vermú “Lodeiros” cos Dj´s Sinzereza.
  • 14:30 Concerto de Alfeizar.
  • 16:00 Charla Documentais Autoeditados, con Alfonso Zarauza, Cesar Souto, Cora Peña e Pablo Ces.
  • 17:30 Cata de Viños Autoeditados, coas Adegas Entreosrios (Barbanza) e Ana Gandín (Quiroga).
  • 18:30 Charla Autoedición videoxogos, con Jorge F. Peral e Rubén Romero.
  • 20:00 As cousas das movidas con Pancho Lapeña.
  • 21:00 Gran Combate de debuxantes.
  • 23:00 Pechamos Fin, Fan, Fun e imos de festa.

00:00 Concerto de Igmig. (Na carpa do Mercado da Estrela). A 100m da Unitaria.

fun16-metropoles-delirantes

As lecturas do Sr B: Presas Fáciles

Aquí en español.

presas_capa-metropoles-delirantesMiguelanxo Prado é un autor superlativo, non hai dúbida ningunha, e deixa en cada libro boas mostras. Neste Presas fáciles da un pasiño adiante para non só agasallarnos cunha obra gráfica excelente, senón que amais deita nel a rabia dun humanista cabreado coa parte podre da sociedade cruel e carroñeira que permite o engorde dos beneficios empresariais á costa dos patrimonios e as vidas dos máis débiles, actuando coa impunidade que herdaron dos caciques e os señoritos que decidían destinos e aos que por desgraza tan ben coñecemos na terra nosa.

Presas fáciles avisa xa desde a capa do que imos atopar. Dous velliños miran entre aterrados e resignados a unhas hienas que os axexan, porque este libro non só é unha historia policíaca que afonda no drama das preferentes e os abusos da banca, tamén é a historia dos que son silenciados polos poderes económicos, mediáticos e políticos, un xeito de ensaio no que Miguelanxo busca unha resposta á creba do contrato social que herdamos da revolución francesa. Cando o estado non garante nada e a xustiza non é cega nin xusta, que facemos? Seguir lendo