Test Delirante – Luis Iglesia

Luís Iglesia-Metrópoles DelirantesLuís Iglesia é actor e músico, estivo vencellado a grupos de teatro amador ata comezar a súa carreira profesional coma actor e director de dobraxe, compaxinando estas actividades co teatro profesional en grupos como Teatro do Aquí ou Volta e Dálle, o cinema, a televisión e máis a locución. É unha das voces máis recoñecíbeis do audiovisual galego pois dobra ao galego a Harrison Ford, Robert De Niro, Paul Newman, Chuck Norris e Garfield, entre outros. Traballou en series e películas coma La fuga, de Telecinco, ou no  no filme galego Vilamor, dirixido por Ignacio Vilar. Foi protagonista de diferentes series da TVG coma Un mundo de historias, Terra de Miranda ou a mítica Matalobos, actualmente é o protagonista da serie Pazo de Familia.

1-Cal é o teu cómic preferido.

Por facerlle unha homenaxe aos primeiros que lín: El jabato.

2-Licorcafé ou Gintonic.

Gintonic, sen parvadas. 

3-Lembras cal foi o primeiro que liches?

Jabato, Capitàn Trueno, Roberto Alcázar y Pedrín, El guerrero del antifaz….

4-Que peli non te cansas de ver?

Non hai peli que tanto aguante. Pero por ser  orixinal….os Padriños, jajajaja

5-Tes un autor de banda deseñada preferido?

Cando era neno non se lles prestaba atención aos debuxantes. Non creo que ningún dos meus amigos soubera quen era o debuxante de, por exemplo, Capitàn Trueno. Empecei a ter constancia diso con publicacións coma Tótem, Cimoc…. Aí empezamos a falar de Moebius, F. Miller ou, por exemplo Hugo Pratt. Quedaría con este e con Corto Maltés.

6-Rolling ou Beatles?

Nunca fun moito de ningún deles. Eu tiro màis polo soul, blues…. De ter que elixir, Rollings.

7-Superherois, manga ou europeo?

Europeo. O manga colleume tarde. 

8-Churrasco ou sardiñada?

E logo non hai outra cousa para xantar? E o polbo?  Valeeee, churrasco.

9-Un autor/a de bd galego?

Recoñezo que estou un pouco fóra do que se està facendo. Téñoo pasado moi ben con cousas de Kiko da Silva ou de Prado. 

10-Un disco que adores.

Tenche días. Revisito moitas veces Pearl de Janis Joplin.

11-Tes un libreiro de confianza?

Hai tempo que non.

12-Chapeu de palla ou pucho de John Deere?

Chapeu. A pucha de Jhon Deere só lle queda ben á Seasick Steve.

13-Lector ocasional ou compulsivo?

Compulsivo. Cando me poño….non paro. 

14-No verán es máis de praia ou de montaña?

Mar, sen praia. 

15-Astérix ou Tintín?

Astérix.

16- Un viño que che guste especialmente?

Un bo godello. 

17-Recomenda un cómic.

Seguiría recomendando Corto Maltés.

As lecturas do Sr B: La Carga

Aquí en español.

La Carga-Metrópoles DelirantesMariano Casas, gañador da cuarta edición do premio Castelao con Mensaxes, é un deses autores que non paran de producir, desta volta acude ao micro mecenado, táboa de salvación de moitos proxectos nun país cunha carencia grave de facilidades para producir e editar banda deseñada.

La Carga é unha obra de 84 páxinas dura, opresiva, tensa, unha “road movie”, (existe o xénero road cómic?) na que seguimos a fuxida de dous personaxes que tentan deixar atrás o pasado e dos que imos descubrindo cousas a través das súas conversas na furgoneta na que fuxen e transportan unha misteriosa carga da que queren desprenderse.

Así de sinxelo e ao tempo así de complexo é o argumento, con esta premisa e un estilo gráfico áxil e de trazo rápido e forte, feito con tinta e pincel, cunha gran carga pictórica e un branco e negro áspero pero fermoso, potente e directo como un “riff” de guitarra dos Homens, así é como Mariano vai desenvolvendo o fío desta historia que cun ritmo preciso, cadencioso, vai atrapando ata que chegas ao final, un momento case espiritual no que cobra sentido o subtitulo desta obra, Manual de auto axuda para culpábeis.

La carga2-Metrópoles delirantesÉ moi interesante esta aposta de Mariano polo terror psicolóxico, optando por mimar a historia, por tentar buscar outros xeitos máis experimentais, por envolver ao relato dunha atmosfera que nos mete na angustia vital dos protagonistas. O autor, amais, decídese por un final arriscado cunha certa poética que apunta cara a reflexión sobre a culpa e as condeas que nos auto impoñemos, que son certamente as máis duras.

É de destacar a excelente calidade da edición, da que ademais hai dúas versións unha coa capa serigrafiada e outra coa capa gravada. Un traballo este la Carga que ten moitas das virtudes da banda deseñada galega, independencia, calidade e afouteza.

Viñetas e Autobán o compromiso e a resistencia da nosa BD

Estes anos de crise serviron a algúns para paralizar ou mesmo reducir a mínimos a inversión en cultura, máis o Viñetas resiste e faino porque a organización soubo ser quen de implicar á cidade co festival, soubo repartir as exposicións e actividades, que a BD chegara a moitos currunchos, e sobre todo facer un modelo de festival amigábel, alonxado do modelo máis americano do consumismo puro, un modelo de festival noso, único, distinto e moi xeitoso, unha excepción no circuíto dos festivais de BD que goza de prestixio e éxito.

Viñetas2016

Foto: Viñetas desde o Atlántico

O Viñetas desde o Atlántico é un exemplo do que deberan ser este tipo de eventos culturais, moito respecto aos autores, ao medio, aos lectores, aínda que hai unha animada zona onde mercar libros, bonecos, camisetas ou fanzines, a prioridade é o contacto dos autores cos lectores, as interesantes e sempre amplas e variadas exposicións de orixinais, as charlas e presentacións, o importante é a BD. O resultado dese papel principal do medio sobre todo é, por unha banda o prestixio do que goza o festival coruñés, e por outra unha asistencia masiva, un ferver de xente de tódalas idades que se achega á BD, xente nova, turistas, coleccionistas, amantes do noveno arte e tamén cidadáns que descobren agora que na viñeta hai vida máis alá de Mortadelo, moita máis. Seguir lendo

Test Delirante – Iolanda Zúñiga

Iolanda Zúñiga-Metrópoles DelirantesIolanda Zúñiga é escritora, no ano 2007 publica o seu primeiro libro, Vidas post-it, 46 microrrelatos con temática moi diversa, pero sempre referidos a situacións cotiás universais. En 2008 publicou o poemario Amor amén. En 2010 gañou o premio Xerais coa novela Periferia, unha historia sobre a precaridade cotiá e a falta de oportunidades nos suburbios.

1-Cal é o teu cómic preferido?

Por exemplo, o que me vén de regalar Paz, unha amiga. Convertiuse onte en preferido porque estaba farta no curro e apareceume, de sorpresa, con el: “El Cielo sobre Berlín”, de Sebastiano y Lorenzo Toma, baseado na peli de Wim Wenders. Seguir lendo

Emilio Fonseca gaña o XI Premio Castelao de Banda Deseñada

Emilio Fonseca Martín é o gañador do XI Premio Castelao de Banda Deseñada da Deputación da Coruña coa obra “Fóra de mapa”, o xurado destacou a necesidade de abrir unha nova liña destinada a público infantil e xuvenil.

O xurado desta edición estivo composto polos autores Miguelanxo Prado, Juan Díaz Canales e Jorge González Varela e presidido por Goretti Sanmartín, responsábel da área de Cultura da Deputación.

O xurado apreza en “Fóra de mapa” unha obra de gran ambición “cun guión rico, ben documentado e estruturado; un debuxo eficaz con moi bos recursos expresivos e bo tratamento da imaxe que provoca unha lectura fluída e engaiolante”.

Salienta tamén a calidade da obra finalista “Terra incógnita”, na que destaca o “interese da historia e as solucións gráficas empregadas”, polo que recomenda a súa publicación.

O xurado tamén recomendou a creación dunha nova categoría para banda deseñada destinada ao público infantil e xuvenil. A responsábel da área de Cultura da Deputación, Goretti Sanmartín, valorou especialmente esta proposta que contribuiría a crear novo público lector de banda deseñada na nosa lingua.

Emilio Fonseca Martín (Ourense, 1978), reside en Barcelona e é licenciado e investigador en Comunicación Audiovisual pola Universidade Complutense de Madrid. Ten traballado no ámbito do vídeo, a animación, a ilustración, páxinas web ou recursos educativos e artigos de investigación e fundou, xunto a Xiana Gómez-Díaz a produtora audiovisual Walkie Talkie Films. Dirixiu o documental “Queimar o monte”, sobre os incendios forestais en Galicia e partipou tamén no proxecto de cooperación española Chaco Ra´anga, para o que realizou o cómic “Verde Invisible”, sobre o Gran Chaco latinoamericano.

Test Delirante – Jorge Mira

Jorge Mira-Metrópoles DelirantesJorge Mira é un físicoinvestigador, divulgador científico e colaborador en diferentes medios de comunicación galegos. Acumula un feixe de premios pola súa labor coma físico e investigador e xa leva publicados dous libros “A ciencia no punto de mira” (2010) e “¿A que altura está o ceo?” (2016), amais é un gran deportista e por suposto un declarado lector de banda deseñada. Eis o seu Test Delirante

1-Cal é o teu cómic preferido.

Pufff… unha pregunta delirante… Hai tantos…

Por escoller algo: a Imposible Patrulla-X de finais dos anos 70 / inicios dos anos 80, a época de Chris Claremont (que este días está na Coruña!) Seguir lendo

As lecturas do Sr B: Muuh No prado das vacas

Aquí en español.

Muuh1-Metrópoles DelirantesHoubo un tempo no que Galicia foi o país do millón de vacas, e si non foi na realidade si foi naquel magnífico libro de Manuel Rivas. É ineludíbel a relación de Galiza coas vacas, co campo, coa natureza e coas “forzas telúricas”, por iso esta banda deseñada que nos trae unha pequena editora, Figurando Recuerdos Edicións, parece feita pola man dun galego, aínda que detrás do seudónimo Troubs agochase o francés Jean-Marc Troubet.

Neste libro non hai unha historia definida de estrutura clásica ordenada en tres actos, non, máis ben o que hai é dúas narrativas ben diferenciadas. A do personaxe humano que (moi probablemente) é o propio autor, unha parte que ten máis de libro ilustrado que de bd, retratos de vacas mesturados coas reflexións e elucubracións sobre os animais. Esta parte, máis realista e máis pictórica, entra en dialogo coa parte na que as vacas cobran conciencia de si mesmas, a parte de cómic máis ao uso, na que o autor caricaturiza aos animais para mostralos afables, bondadosos e mesmo “ben mantidos”. Esta parte do libro é a máis surrealista, cunha humanización das propias vacas que percorren as lindes da reflexión ecoloxista e que mesmo filosofan sobre as enerxías.Muuh2-Metrópoles Delirantes

A parte gráfica deste libro tamén diferencia as dúas narrativas, e si ben nos pode descolocar no principio da lectura, paseniño vai facendo reacción química e pasa dunha disolución nas primeiras páxinas, a unha mestura homoxénea no final do libro. Aínda que nunha primeira lectura este libro pode parecer un sinxelo exercicio de estilo, un divertimento ou mesmo un experimento, é un libro que precisa que repousemos a súa lectura, e ao cabo dun par de días, releamos. Coma os viños bos, co repouso veñen á mente as notas salvaxes e frescas da natureza e a vida rural, enriquecendo a experiencia lectora.

Muuh3-Metrópoles DelirantesUn cómic no que as protagonistas son as vacas e o secundario é o humano. O libro mestura as reflexións e ilustracións do home coa parte de narrativa secuencial pura ou clásica na forma, na que os animais levan o peso fundamental, vacas por certo, cunha capacidade surrealista tal, que ben poderían asinar sen desmerecer un artigo de Caneiro, xa que coma este viven nunha realidade inexistente.

Merece unha mención o esforzo da humilde editora Figurando Recuerdos Edicións que con gran valentía atreveuse a editar en galego esta pequena xoia da bd. E tamén o excelente traballo na tradución que foi supervisada por Carlos Callón o que xa é unha garantía de integridade e respecto pola lingua.

Esta recensión foi publicada en xuño de 2016 na revista Tempos.