Metrópoles Delirantes 54 – Miguelanxo Prado

Nieves-Rodríguez-Miguelanxo-Prado-Presas-Fáciles-Metropoles-delirantesNesta emisión temos un programa intenso e moi da terra. Comezamos coas novas da bd a todo filispím. Entrevistamos a un dos máis grandes autores de Bd do país e director do festival viñetas desde o atlántico, Miguelanxo Prado, e sen saír da cidade herculina, o Sr B apela á conciencia de clase e inscribe na lista de imprescindíbeis o Operario de Jano. Para rematar as novidades, que chegarán a velocidade supersónica con Javi da libraría A Gata Tola.

As músicas desta emisión son:Operario-Jano-Metropoles-delirantes

  • Paloma Faith – Can’t Rely on You.
  • The Dave Brubeck Quartet – Take Five.
  • Alphavillw – Big in Japan.
  • All we are – Feel Safe.
  • Triangulo de Amor Bizarro – A Cantiga de Juan C.

Convocada a X edición do Premio Int. de Novela Gráfica Fnac -Salamandra Graphic

Premio-fnac-salamandra-metropoles-delirantesFnac e Salamandra Graphic convocan a X edición do Premio Internacional de Novela Gráfica.

Resume das Bases da convocatoria:

Poderán optar ó Premio tódolos autores, de calquera nacionalidade ou procedencia, maiores de 18 anos.

Poden estar escritas en calquera idioma.

Sexan orixinais e rigorosamente inéditas e non correspondan a autores falecidos con anterioridade ó anuncio desta convocatoria.

Seguir lendo

As lecturas do Sr B: La Ficción

Aquí en español.

laficcion“A ficción de Pires e a realidade de Rubín”

“La ficción” é a historia de catro amigos da infancia, que descobren unha misteriosa caixa de libros que cando os len en voz alta poden transportalos ata outros mundos. A diversión faise pesadelo cando un deles desaparece, o resto dos rapaces xura non contar nunca o que pasou. Anos despois, un daqueles nenos, xa adulto, desaparece e os dous que quedan mobilízanse para que non se repita a historia.

Esta é a segunda incursión de Rubín no mercado norteamericano, despois da excelente saga “Aurora West” con Paul Pope e JT Petty, e desta volta, faino cun descoñecido (en Europa) guionista, Curt Pires, que plantexa unha historia a cabalo entre o real é o fantástico con continuos saltos no tempo que serve de exiguo andamiaxe para que o galego arme un palacete coa súa arquitectura gráfica.

Esta obra publicouse en catro números en Norteamérica, o que coñecemos por grampas, mais en España a editorial Astiberri recompilou todo nun so tomo que amais trae como extras sendos textos dos autores (o de Pires algo falto de humildade) e o máis importante un feixe de páxinas a lapis no que Rubín amosa “os seus trucos” de “mago de nivel 20”.

laficcion_1-metropoles-delirantesHai debuxantes que teñen a capacidade dun cirurxán de garda en urxencias para sandar un libro, aplican con mestría e rápido diagnóstico os coñecementos que teñen para salvar ó doente, e de feito, cunha boa dose de vitaminas, ata conseguen non só que saia da cama senón que gañe unha maratón.

Quizaís nun intento de facer do lector parte activa da historia, o guión de La ficción é (para o noso entender) demasiado críptico, complexo, e por veces, desamañado; é aí precisamente, onde os lápises do noso compatriota, a modo de vitamina c, danlle un empurrón ao libro e aos lectores. Boas páxinas, ben debuxadas e sobre todo ben compostas, que facilitan o tránsito polos mundos oníricos e as veces terroríficos de La ficción.

Si dalgún autor de tebeos do país temos ganas de ver unha serie potente nos Estados Unidos é  do David, calquera que falara con el máis de dez minutos axiña se decataría non só do amor pola bedé que respira ese corpo, senón da extensa cultura comiqueira que ten. Antes que autor, evidentemente, foi lector. (O Heroe, a súa obra fetiche comeza cunha homenaxe a Jack Kirby).laficcion_6-metropoles-delirantes

A arte de David está nun momento magnífico, asentadas as súas propostas segue aprendendo, sorprendendo, mellorando na proposta formal, e sobre todo experimentando, cunhas composicións de páxina cada vez mellores, facendo peto de experiencia e manténdonos sempre á expectativa co seu traballo. E namentres agardamos por un novo libro estritamente persoal (como guionista e debuxante) este ano sairá o que está a facer con guión de Marcos Prior, Gran Hotel Abismo, unha obra comprometida que pensamos vai ser outro punto de inflexión na carreira deste galego que está chamado a ser (si non é xa) un dos grandes autores da bedé europea deste século.

Esta recensión foi publicada en marzo de 2016 na revista Tempos.

Castelao por Xaime Lis (Día das letras Galegas 2016)

Coleccion-CastelaoHai tempo viviu un home que era moitos á vez.  Foi emigrante, médico, teatreiro, escritor, debuxante, caricaturista, político, filósofo, pintor e moitísimas cousas máis.  Non o coñecín, e posiblemente ti, que les estas liñas, tampouco.  Pero el, hai unha chea de anos, xa pensaba en nós.  Falaba, escribía e pintaba para nós.  Mesmo sen sabelo.  E a min, dende cativo, semelloume que espreitar a súa obra, aceptar todo o que xenerosamente compartiu comigo, contigo, connosco, era un dos maiores tesouros que agochaba o feito de nacer e vivir nesta terra.

Chamábase Alfonso Daniel Manuel.  Era Castelao.

Hai uns anos un fedello lalinense, outro artista polifacético e grandísimo contador de historias, Inácio Vilariño, emperrouse en levar a vida (as vidas) deste rianxeiro ilustre á banda deseñada, concretamente a unha serie de libros que falasen del, da súa vida e da súa obra.  Atopou en Iván Suárez e no seu debuxo coidado e agarimoso un compañeiro de camiño perfecto.  E comezaron a súa andaina con Titoán, un álbum magnífico que levou, precisamente, o premio Castelao de banda deseñada  que outorga a Deputación coruñesa.  E que me deixou coa boca aberta.  Pola súa documentación, pola súa fluidez, polas súas cálidas ilustracións, pola súa economía de medios narrativa tan achegada á do autor de Retrincos, Cousas ou Sempre en Galiza.

Despois chegaron O pobre toloMáis alá! Atila, tres andares máis neste monumental proxecto, e agardo impaciente os seguintes catro volumes cos que Inácio e Iván pensan completar o seu documentado e xeitoso retrato.

Recoméndoche a súa lectura, a de calquera destes tomos coeditados entre Demo Editorial e Komic Librería, porque, ademais de ser unha obra moi ben construída e na que hai moito cariño investido, tes a posibilidade de descubrir moito sobre unha figura á que cómpre lembrar e agradecer, e que mellor xeito que a través das letras e dos debuxos.

Recomendación de: Xaime Lis. Libreiro na libraría Komic de Compostela e colaborador habitual das Metrópoles.

A man do diaño por Sira González (Día das Letras Galegas 2016)

amandodiano-metropoles-delirantesSobrio e contundente alegato contra o sinsentido das guerras. Esta podría ser una rápida síntese do que contén as 54 páxinas de A man do diaño, primeiro álbum de Brais Rodríguez, e merecedor do VI Premio de Banda Deseñada Castelao 2010, editado á vez en galego por Demo e en castelán por Astiberri, no ano 2011.

O autor sitúa o conflicto bélico nun lugar e tempo indeterminados, porque as guerras repítense e sabemos que nos pode tocar a calquera. As personaxes podemos pensar que son arquetipos, en ámbolos dous bandos, vítimas e verdugos. E presenta os dilemas morais aos que se enfrentan: executar as ordes sen avaliar as accións que cometen e o sentido delas; acoller aos combatentes feridos, aínda que sexan os inimigos; o arrepentimento, tratando de emendar en parte o dano causado…

Dous soldados e un mercenario entran nun escenario onde teñen a misión de facer voar varias poboacións. Os soldados poñen as bombas e o mercenario remata aos feridos, co fin de aniquilar a todo o pobo. E así xornada tras xornada ata tentar rematar a misión e saír con vida do territorio inimigo. Neste contexto, chama poderosamente a atención que os soldados digan do mercenario que é un psicópata, sen entrar a xuzgar as súas propias accións. Demostran un cinismo… A falta de ética é unha constante nestas personaxes. Os diálogos están moi logrados así como os silencios, cargados de información e sentimentos.

Cando un dos soldados é ferido nunha emboscada, os acollen as xentes ás que ían matar… e aí tamén reflexionamos sobre a solidaridade das persoas, independentemente das súas procedencias e intencións.

Un tebeo de autor, cheo de reflexións profundas, que se le dunha sentada, na que o debuxo limpo, cargado de lirismo, fai del unha lectura perfecta para despertar a nosa conciencia.

Recomendación de: Sira González. Bibliotecaria. Membro do grupo de traballo sobre cómic das Bibliotecas Municipais da Coruña (@bibcoruna) e colaboradora do blog www.fancomic.es

Lois Pereiro, breve encontro por Edu Maroño (Día das Letras Galegas 2016)

Lois-Pereiro-breve-encontro-metropoles-delirantesDisimulen o tópico. Lois Pereiro é o máis semellante a un poeta maldito que ten dado a nosa literatura. Por iso, as celebracións que rodearon o Día das Letras Galegas do 2011 foron moi distintas das anteriores, das que seguiron e de seguro que tamén das que virán por moitos anos. Por primeira vez, para explicar a figura do homenaxeado había que falar do rock e do punk, de Joy Division, David Bowie e a Velvet Underground. De Radio Océano. Tamén de cómics coma Corto Maltés ou sobre todo Tintín. Lois é unha rara avis na literatura galega, un poeta ferido que escribiu versos que morden, unha voz única.

Aquel ano, a abundante bibliografía que acompaña ao Día das Letras incluía tamén un cómic, Lois Pereiro, breve encontro, unha obra complexa coa que Jacobo Fernández Serrano pretendía contribuír á divulgación da figura do poeta dando testemuño da súa traxectoria vital, mais tamén ofrecer a súa persoal visión sobre o escritor e a súa obra. O debuxante vigués percorría os principais acontecementos vitais do Lois, a súa infancia en Monforte, a descuberta na adolescencia da música, da literatura, da banda deseñada. A decisión de ser poeta. Os ríspetos anos 80 en Madrid, a revista Loia e os primeiros poemas publicados, as drogas e o envelenamento por colza. A vida posterior, marcada pola enfermidade e a laboriosa escrita de versos ata o seu pasamento en 1996.

Mais o achegamento de Fernández Serrano é tamén creativo e radicalmente persoal, mesturando o relato das vivencias de Lois con fragmentos da súa obra traducidos á linguaxe da banda deseñada: os seus poemas, o engaiolante ensaio Modesta proposición…, fragmentos da correspondencia que posteriormente sería publicada baixo o título Conversa ultramarina. Todo un reto que o debuxante vigués resolvía con elegancia e un sentido estético exquisito, deixando algunhas das mellores páxinas da súa carreira. A obra remata con Fernández fabulando sobre a vida ultraterrea dun Pereiro transformado xa en personaxe. É nese intre onde resultan máis recoñecibles as claves creativas do debuxante, que franquea a entrada do poeta ao seu persoal universo, deixando constancia dunha vontade de ir máis aló do puramente documental e buscar outra forma de veracidade.

Xurdida ao abeiro do Día das Letras Galegas, Lois Pereiro, breve encontro é calquera cousa menos unha obra conxuntural. É un lúcido diálogo entre cómic e literatura, un asoballante exercicio formal e sobre todo, o retrato admirado dun poeta por parte dun talentoso lector que tamén é debuxante.

Recomendación de: Edu Maroño. Crítico e divulgador, escribe sobre banda desenhada no  Galicia Confidencial Tendencias e no blogue Qadrinhos e no seu propio blogue, Un ollo de vidro.

Metrópoles Delirantes 53 – Xulia Vicente e Núria Tamarít

Nuria-e-Xulia-metropoles-delirantesComezamos coas novas a todo filispín, falando da actualidade da bd. O Sr B inscribe na lista de imprescindíbeis o Crónicas de Xerusalén de Guy Delisle. Núria Tamarít e Xulia Vicente, achéganse ata as metrópoles para falarnos de Duerme pueblo, o libro que rematan de presentar e que edita La Cúpula. E as novidades chegarán co gambeteiro das palabras o libreiro de komic, Xaime Lis. Todo moi malandrómico e yeyé!

As músicas desta emisión son:duerme-pueblo-metropoles-delirantes

  • New Order – Sugarcane.
  • Rosario Bléfari – Paranormal.
  • Malandrómeda – Bótalle Caldo.
  • All we are – Feel Safe.
  • Andrés do Barro – Pois Eu.