Noite no mundo

¡ Noite do mundo, oco

de estrela arrincada,

onte teimo verte

de repente arder

sobre a miña vida

case consumida

na ourela da nada

Ai ter teu alento

no meu rostro ó fin,

e eu diante os teus ollos

derrubarme en lus,

esvaerme no aire

que ti vas beber,

ser o teu rastro, ser

 o teu eco perdido

e, case, non ser.

Xosé María Díaz Castro.