As lecturas do Sr B: Tungsteno

Aquí en español.

tungsteno-portada_metropolesdelirantesTropicalismo calibre 45

Os galegos partillamos lingua coa lusofonía, mais por desgraza, os nosos intercambios culturais son escasos e chega pouca obra da bedé destes países, ao vivirmos de costas aos nosos irmáns de fala, por desleixo (noso) e aversión (da xunta) fai que, en xeral, perdamos no seu formato orixinal obras coma Tungsteno de Marcello Quintanilha, unha desas excepcións que chegou España editada con primor por La Cúpula.

Esta é a primeira novela gráfica de Marcello que se publica en España, aínda que é un dos autores máis coñecidos do Brasil e que leva varios anos vivindo en Barcelona e publicando con éxito no mercado franco-belga.

O primeiro acerto de Quintanilha e seducirnos sabiamente cunha capa que é exemplo de perfección e sincretismo, sen desvelar nada, amosa moito do que descubriremos no interior do libro, as cores da capa, na edición de La Cúpula, transmiten perfectamente a calidez do país carioca, case ata a brisa das praias, e aínda que o libro está feito nun sobrio e sempre elegante branco e negro, xa nos desvela a mestría e sutil dinamismo do trazo de Quintanilha. E o mesmo tempo anticipa a historia sen contar absolutamente nada, coma se fora un xeroglífico. As pernas dun home e unha muller camiñando pola beiriña do mar e unha pistola que advirte coa súa presencia que a historia do interior non é de hippies cantando ao amor nunha praia, nin moito menos.

A historia comeza cun par de homes pescando con dinamita nunha barca e cun rapaz novo, Caju, que advirte ó sarxento Ney do feito. Richard é un policía de métodos violentos, tanto nas rúas coma no lar, con Keira a súa dona, que a pesares de ter tomada a decisión de deixalo aínda lembra os días pasados e felices nunha viaxe en autobús cunha amiga.

tungsteno2Tungsteno é unha obra con dúas virtudes, a primeira pódese resumir naquela alocución “se non é vero é ben trovato”, efectivamente, a historia que conta este libro podería (si é que non é) ser real, conta a vida de xente cotiá cunha dose extra de realismo mesturado cun certo lirismo entre naturalista e costumbrista. E a segunda son os personaxes, que teñen varias faces e son puros matices, as veces só bosquexados, construídos coa mestría do arquitecto o que lle sobran liñas nos planos.

En certo modo este libro ten algo do cinema de Tarantino, dese universo tan real que cambia nun segundo da comedia para o drama e volve sen perder a finura nin o pulso narrativo, que non para de empurrar por un ata que chega ao final do libro onde cada peza do crebacabezas ten un sentido e un encaixe na historia.

Unha boa historia de xénero negro pero que non sucede nunha cidade norteamericana senón en Salvador de Baía, con policías e “camellos” que non viven nun suburbio de California, e cunha (imaxinaria) banda sonora na que non sona a música de Al Green senón o tropicalismo eléctrico dos Novos Baianos.

Esta recensión foi publicada en febreiro de 2016 na revista Tempos.