Arquivo da categoría: As lecturas do Sr B

As lecturas do Sr B: Escapar. Historia de un rehén

Aquí en español.

Ser refén é peor que estar na cadea

Guy Delisle é un deses autores que foi quen de saltar a barreira do cómic e chegar a lectores non habituais do medio, de feito é un deses que coñecen os plumillas culturetas que só escriben de BD tres veces no ano.

E isto quizais porque consideran que o feito de que autores como Delisle ou Joe Sacco mestures a BD co xornalismo implica un estamento que dignifica todo o que toca (salvando os seus propios traballos).

Mais tamén pode que sexa polo xeito que ten Delisle de contar as historias, a medio camiño entre o relato xornalístico e a comedia de Berlanga que el sabe mesturar nas proporcións precisas en cada un dos seus libros. Tamén, talvez, porque embaixo da capa de sarcasmo e trazo sinxelo e caricaturesco hai un sólido narrador dispara con certeira seta. Sigue lendo

As lecturas do Sr B: Futbolín

Aquí en español.

Tralla brava!

Moitas veces lle teño escoitado a Xurxo Souto: Somos un pobo creador! Unha frase fermosa para definírmonos, porén non deixa de ser paradoxal o feito de que unha novela que é a un tempo bio e gráfica (desculpen a brincadeira) titulada futbolín e dedicada a contar a vida de Alexandre de Fisterra (Alexandre Campos Ramírez), o inventor do matraquiño, sexa obra dun italiano. Bo, tamén podemos tómalo como unha mostra do internacionalismo do que sempre fixemos gala… emigrando.

A historia deste libro céntrase en Alexandre, un rapaz inquedo e creativo que vive o comezo da guerra civil en Madrid, onde coñece a a grandes intelectuais coma León Felipe ou Neruda. Ferido nun bombardeo, pasa a convalecencia en Barcelona, precisamente alí, é onde inventa o futbolín, para poder xogar cos seus compañeiros feridos. A partir de aí a vida de Alexandre é un continuo exercicio de supervivencia e de exilio, pasa primeiro a Francia e logo a Sudamérica onde vivirá décadas. Sigue lendo

As lecturas do Sr B: El olor de los muchachos voraces

Aquí en español.

O western coma o mecanismo dun reloxo suizo

Frederik Peeters é un dos grandes nomes da banda deseñada europea, o seu nome vai de xeito indefectíbel xunto ao “Pílulas azuis”, o libro que o fixo coñecido e no que con grande sensibilidade contaba como é convivir con alguén que é portador do virus da SIDA, e como afecta isto a unha familia, que amais, é a súa.

Comezou co pílulas unha carreira que non fai máis que medrar en calidade a medida que medra a súa produción, Peeters vaise superando con cada libro e variando de rexistro como poucos se atreven, da obra social á ciencia ficción ou desta ao policíaco, e agora, ao western. Sigue lendo

As lecturas do Sr B: Os Vampiros

Aquí en español.

Eles comen tudo e nâo deixam nada.

Foto: www.laxantecultural.com

Despois de publicar catro entregas dunha das obras máis exitosas da banda desenhada portuguesa, Dog Mendonça e Pizzaboy, (absolutamente recomendábel) o guionista Filipe Melo e o debuxante Juan Cavia volven con esta excelente “Os vampiros”, unha novela gráfica de máis de duascentas páxinas cun evidente salto cara adiante nas aptitudes narrativas de ambos. Esta historia viaxa por territorios que sempre son difíciles; pola temática, a guerra de liberación colonial da Guiné-Bissau e pola dimensión certamente psicolóxica que sobrevoa o relato. Sigue lendo

As lecturas do Sr B: Permanezcan en sus asientos

Aquí en español.

A trasnada xenial de Jano.

O coruñés edita coa imprescindíbel e xeitosa editora viguesa Fosfatina este cómic de exquisita factura, que xa avisa cunha portada de elegantes cores e de atractiva finura compositiva. Segue a actual moda das tintas metalizadas, neste caso prateado, que combinado co marrón e o negro e un papel de atractiva textura fan que o efecto chamada da capa sexa irresistíbel.

Jano desenvolve neste libro tres sorprendentes e fantásticas (por non dicir psicotrópicas) historias curtas que conflúen nas páxinas finais. Tres historias con certo nimbo misterioso que deixan espazo para a propia elucubración e que sen dúbida darán algunha volta polas nosas cabeciñas buscando as solucións aos misterios que nos propón o autor.

Co seu peculiar estilo e un ritmo case que fixo de catro cadriños por páxina, interrompido as veces por marabillosas ilustracións a páxina completa, este libro é unha obra valente, audaz e estilísticamente fermosa. Jano acentúa a súa visión do cómic da que xa foi avisando con magníficas obras coma Operario ou Nacho Camacho.

Jano deixa as veces a soidade do corredor de medio fondo, só un intre para mirar arredor e deixarnos un libro que é pura elegancia “mod” remesturando historias que ben poderian ser dunha peli da Hammer. O trazo sinxelo e liñas rectas, un manexo espectacular das sombras e das masas de negro fan de Jano un autor cun discurso creativo propio alonxado das modas da BD actual e porén, cunha carreira que decorre alonxada do “mainstream” que fai deste constructivista das viñetas un dos máis interesantes autores galegos.

Este libro de 48 páxinas en branco e negro conta tanto nos silencios coma nos textos, é sinxelo mais só aparentemente, é lixeiro, o que permite lelo axiña, porén o cerebro pedirache volver, reler, admirar, parar na excelencia gráfica. Sen dúbida é un libro para padais exquisitos, unha delicatessen na que Jano sublima a súa mestría gráfica e narrativa, que Fosfatina fai realidade cun gusto e unha calidade moi bos.

Esta recensión foi publicada en novembro de 2016 na revista Tempos.

As lecturas do Sr B: La casa, crónica de una conquista

Aquí en español.

Nestes últimos meses apareceron ata tres obras de banda deseñada que teñen como leit motiv o espazo que habitamos, “Aquí” de Richard McGuire, “La  Casa” de Paco Roca e “La casa, crónica de una conquista” de Daniel Torres. Calquera das tres son obras superlativas, cada unha no seu espazo, no seu estilo e ao xeito do seu autor, todas acadaron moi boas críticas e aceptación do público.

Máis eu penso que a máis superlativa das tres é a de Daniel Torres, un tomo de case que 600 páxinas divididas en 26 capítulos nos que o autor fai un exhaustivo percorrido pola historia da casa; na realidade é máis, porque non se pode disociar a casa, o concepto de lugar de protección e acubillo, dos seus habitantes, claro, a transformación do espazo está necesariamente xunguida a evolución dos seus habitantes e viceversa.

Parece absurdo, pero penso que aínda hoxe os teóricos non se poñen de acordo en quen cambia a quen nesa ecuación sempre complexa que formamos humanos, hábitat, historia e progreso, o que está claro é que dende os tempos das cavernas ata estes tempos modernos de urbanizacións, bloques e arquitectura de “deseño”, os humanos pasamos por moitos momentos, necesidades e solucións para un mesmo problema, a vivenda. Sigue lendo

As lecturas do Sr B: I.D.

Aquí en Español.

Que Emma Ríos xa está na lista de grandes nomes da banda deseñada está fora de dúbida, mais se ata agora a súa faceta como debuxante era a máis coñecida, con este I.D. pon enriba da mesa as súas credenciais de autora completa e confirma o que xa sabiamos os admiradores do inconcluso APB, é tan boa no guión coma no debuxo.

Da man de Astiberri, chéganos este excelente libro de ciencia ficción que foi publicado de xeito seriado en Island (Image Comics), a revista editada nos USA que Emma codirixe con Brandon Graham.

I.D. é unha distopía na que a autora plantexa unha dúbida tan complexa como inherente ao ser humano, a da desconformidade co propio corpo e como esta afecta á propia identidade, abre así nesta historia unha “caixa de Pandora” con multitude de frontes, éticos, psicolóxicos e humanos.

Partindo da premisa de que a identidade reside no cerebro e nun un escenario no que o transplante de tal órgano é factible, a empresa que fai esta intervención busca voluntarios para someterse á perigosa operación, as tres persoas candidatas quedan nunha cafetería para coñecerse e compartir as súas inquedanzas, Noa é un home atrapado no corpo dunha muller, Miguel quere fuxir dun pasado conflitivo e Charlotte afirma que quere cambiar “porque está soberanamente aburrida” aínda que esta razón semella ser tan feble como falsa. Cada un destes personaxes ten unha motivación suficientemente forte para arriscar a vida nun tratamento moi complexo medicamente e ultra complexo ética e psicoloxicamente.

Os tres personaxes dotan dunha forza especial á historia, axiña podemos identificarnos con algún (ou con todos), proba de que están ben definidos e encaixan nunha historia breve pero espléndida.

Emma Ríos acada un nivel excepcional na conxunción do guión co debuxo, deixa respirar as páxinas co texto xusto e desde as primeiras páxinas dálle ao lector o seu propio espazo, abre moitos interrogantes que non pecha, que cada un de nós respostaremos establecendo un dialogo coa historia e retrata rapidamente con sutís pinceladas unha sociedade ambientada nun futuro indefinido no que o mundo non parece ser mellor, no que perduran moitos dos problemas actuais que seguen a resolverse da mesma forma, con violencia policial ou con cartos suxos.

Aínda que é unha historia breve para os estándares do cómic actual, a Ríos dálle tempo a deitar dúbidas, amais das propias dun tratamento tan agresivo, sobre certos aspectos das sociedades modernas, a prensa, a soidade, o financiamento e a ética dos grandes complexos médicos-farmaceuticos.

Ríos xoga neste libro coas súas influencias do manga, cun trazo vigoroso, coas composicións de páxina arriscadas, heteroxéneas, as calles entre viñetas aparecen e desaparecen, separan viñetas ou as veces dividen unha ilustración en dous, cambian de cor, utiliza a superposición dos cadriños, en fin, experimenta co aspecto gráfico do libro sen complexos e despregando un sen fin de solucións que lle aportan un dinamismo extraordinario. Outro aspecto curioso é a cor, utiliza un bitono vermello que é unha aposta arriscada, e ao noso entender, acertada. Mención aparte merece a portada, dunha elegancia e sutilidade marabillosa e delicada e cun onírico significado no que se unen as polas dunha árbore e as terminacións neuronais.

Proba da seriedade coa que aborda Ríos os proxectos é que buscou o asesoramento do neurólogo Miguel Alberte Woodward, que firma un texto final de divulgación que axuda moito a entender a complexidade do tema que aborda esta banda deseñada.

Esta recensión foi publicada en setembro de 2016 na revista Tempos.