Arquivo da categoría: As lecturas do Sr B

As lecturas do Sr B: Permanezcan en sus asientos

Aquí en español.

A trasnada xenial de Jano.

O coruñés edita coa imprescindíbel e xeitosa editora viguesa Fosfatina este cómic de exquisita factura, que xa avisa cunha portada de elegantes cores e de atractiva finura compositiva. Segue a actual moda das tintas metalizadas, neste caso prateado, que combinado co marrón e o negro e un papel de atractiva textura fan que o efecto chamada da capa sexa irresistíbel.

Jano desenvolve neste libro tres sorprendentes e fantásticas (por non dicir psicotrópicas) historias curtas que conflúen nas páxinas finais. Tres historias con certo nimbo misterioso que deixan espazo para a propia elucubración e que sen dúbida darán algunha volta polas nosas cabeciñas buscando as solucións aos misterios que nos propón o autor.

Co seu peculiar estilo e un ritmo case que fixo de catro cadriños por páxina, interrompido as veces por marabillosas ilustracións a páxina completa, este libro é unha obra valente, audaz e estilísticamente fermosa. Jano acentúa a súa visión do cómic da que xa foi avisando con magníficas obras coma Operario ou Nacho Camacho.

Jano deixa as veces a soidade do corredor de medio fondo, só un intre para mirar arredor e deixarnos un libro que é pura elegancia “mod” remesturando historias que ben poderian ser dunha peli da Hammer. O trazo sinxelo e liñas rectas, un manexo espectacular das sombras e das masas de negro fan de Jano un autor cun discurso creativo propio alonxado das modas da BD actual e porén, cunha carreira que decorre alonxada do “mainstream” que fai deste constructivista das viñetas un dos máis interesantes autores galegos.

Este libro de 48 páxinas en branco e negro conta tanto nos silencios coma nos textos, é sinxelo mais só aparentemente, é lixeiro, o que permite lelo axiña, porén o cerebro pedirache volver, reler, admirar, parar na excelencia gráfica. Sen dúbida é un libro para padais exquisitos, unha delicatessen na que Jano sublima a súa mestría gráfica e narrativa, que Fosfatina fai realidade cun gusto e unha calidade moi bos.

Esta recensión foi publicada en novembro de 2016 na revista Tempos.

As lecturas do Sr B: La casa, crónica de una conquista

Aquí en español.

Nestes últimos meses apareceron ata tres obras de banda deseñada que teñen como leit motiv o espazo que habitamos, “Aquí” de Richard McGuire, “La  Casa” de Paco Roca e “La casa, crónica de una conquista” de Daniel Torres. Calquera das tres son obras superlativas, cada unha no seu espazo, no seu estilo e ao xeito do seu autor, todas acadaron moi boas críticas e aceptación do público.

Máis eu penso que a máis superlativa das tres é a de Daniel Torres, un tomo de case que 600 páxinas divididas en 26 capítulos nos que o autor fai un exhaustivo percorrido pola historia da casa; na realidade é máis, porque non se pode disociar a casa, o concepto de lugar de protección e acubillo, dos seus habitantes, claro, a transformación do espazo está necesariamente xunguida a evolución dos seus habitantes e viceversa.

Parece absurdo, pero penso que aínda hoxe os teóricos non se poñen de acordo en quen cambia a quen nesa ecuación sempre complexa que formamos humanos, hábitat, historia e progreso, o que está claro é que dende os tempos das cavernas ata estes tempos modernos de urbanizacións, bloques e arquitectura de “deseño”, os humanos pasamos por moitos momentos, necesidades e solucións para un mesmo problema, a vivenda. Seguir lendo

As lecturas do Sr B: I.D.

Aquí en Español.

Que Emma Ríos xa está na lista de grandes nomes da banda deseñada está fora de dúbida, mais se ata agora a súa faceta como debuxante era a máis coñecida, con este I.D. pon enriba da mesa as súas credenciais de autora completa e confirma o que xa sabiamos os admiradores do inconcluso APB, é tan boa no guión coma no debuxo.

Da man de Astiberri, chéganos este excelente libro de ciencia ficción que foi publicado de xeito seriado en Island (Image Comics), a revista editada nos USA que Emma codirixe con Brandon Graham.

I.D. é unha distopía na que a autora plantexa unha dúbida tan complexa como inherente ao ser humano, a da desconformidade co propio corpo e como esta afecta á propia identidade, abre así nesta historia unha “caixa de Pandora” con multitude de frontes, éticos, psicolóxicos e humanos.

Partindo da premisa de que a identidade reside no cerebro e nun un escenario no que o transplante de tal órgano é factible, a empresa que fai esta intervención busca voluntarios para someterse á perigosa operación, as tres persoas candidatas quedan nunha cafetería para coñecerse e compartir as súas inquedanzas, Noa é un home atrapado no corpo dunha muller, Miguel quere fuxir dun pasado conflitivo e Charlotte afirma que quere cambiar “porque está soberanamente aburrida” aínda que esta razón semella ser tan feble como falsa. Cada un destes personaxes ten unha motivación suficientemente forte para arriscar a vida nun tratamento moi complexo medicamente e ultra complexo ética e psicoloxicamente.

Os tres personaxes dotan dunha forza especial á historia, axiña podemos identificarnos con algún (ou con todos), proba de que están ben definidos e encaixan nunha historia breve pero espléndida.

Emma Ríos acada un nivel excepcional na conxunción do guión co debuxo, deixa respirar as páxinas co texto xusto e desde as primeiras páxinas dálle ao lector o seu propio espazo, abre moitos interrogantes que non pecha, que cada un de nós respostaremos establecendo un dialogo coa historia e retrata rapidamente con sutís pinceladas unha sociedade ambientada nun futuro indefinido no que o mundo non parece ser mellor, no que perduran moitos dos problemas actuais que seguen a resolverse da mesma forma, con violencia policial ou con cartos suxos.

Aínda que é unha historia breve para os estándares do cómic actual, a Ríos dálle tempo a deitar dúbidas, amais das propias dun tratamento tan agresivo, sobre certos aspectos das sociedades modernas, a prensa, a soidade, o financiamento e a ética dos grandes complexos médicos-farmaceuticos.

Ríos xoga neste libro coas súas influencias do manga, cun trazo vigoroso, coas composicións de páxina arriscadas, heteroxéneas, as calles entre viñetas aparecen e desaparecen, separan viñetas ou as veces dividen unha ilustración en dous, cambian de cor, utiliza a superposición dos cadriños, en fin, experimenta co aspecto gráfico do libro sen complexos e despregando un sen fin de solucións que lle aportan un dinamismo extraordinario. Outro aspecto curioso é a cor, utiliza un bitono vermello que é unha aposta arriscada, e ao noso entender, acertada. Mención aparte merece a portada, dunha elegancia e sutilidade marabillosa e delicada e cun onírico significado no que se unen as polas dunha árbore e as terminacións neuronais.

Proba da seriedade coa que aborda Ríos os proxectos é que buscou o asesoramento do neurólogo Miguel Alberte Woodward, que firma un texto final de divulgación que axuda moito a entender a complexidade do tema que aborda esta banda deseñada.

Esta recensión foi publicada en setembro de 2016 na revista Tempos.

As lecturas do Sr B: Presas Fáciles

Aquí en español.

presas_capa-metropoles-delirantesMiguelanxo Prado é un autor superlativo, non hai dúbida ningunha, e deixa en cada libro boas mostras. Neste Presas fáciles da un pasiño adiante para non só agasallarnos cunha obra gráfica excelente, senón que amais deita nel a rabia dun humanista cabreado coa parte podre da sociedade cruel e carroñeira que permite o engorde dos beneficios empresariais á costa dos patrimonios e as vidas dos máis débiles, actuando coa impunidade que herdaron dos caciques e os señoritos que decidían destinos e aos que por desgraza tan ben coñecemos na terra nosa.

Presas fáciles avisa xa desde a capa do que imos atopar. Dous velliños miran entre aterrados e resignados a unhas hienas que os axexan, porque este libro non só é unha historia policíaca que afonda no drama das preferentes e os abusos da banca, tamén é a historia dos que son silenciados polos poderes económicos, mediáticos e políticos, un xeito de ensaio no que Miguelanxo busca unha resposta á creba do contrato social que herdamos da revolución francesa. Cando o estado non garante nada e a xustiza non é cega nin xusta, que facemos? Seguir lendo

As lecturas do Sr B: El ala rota

Aquí en español.

capa-el-ala-rota-metrópoles-delirantesO duo creativo que forman Antonio Altarriba e Kim recibeu no ano 2010 o premio nacional de cómic con El arte de volar, unha excelente, densa e dura obra na que narraban a vida do pai do primeiro. O propio Altarriba explica no epílogo deste libro que chegou a conclusión de que non lle fixera xustiza a súa nai, que como é evidente, estaba, mais non se afondaba na súa historia vital.

Como tódalas mulleres desa época, Petra, que así se chamaba, era unha muller calada, sufrida, traballadora e espelida, máis tan discreta que o seu propio fillo descubriu a súa minusvalía (non podía estirar un brazo) no seu derradeiro suspiro.

Petra como moitas mulleres daquel tempo, case non tivo infancia, e pasou a xuventude coidando dun pai que a quixo matar ao nacer e que foi de mal en peor dende aquel día. Ao falecer o pai marcha a Zaragoza onde entra a servir na casa dun Xeneral do exercito Franquista, nesa casa é testemuña muda das reunións segredas do militar, e das cospiracións dos monarquicos (que os había) do exercito do dictador. Da casa do Xeneral saiu para casarse, tivo un só fillo, e unha vida caseira. Rematou os seus días nunha residencia e foi xa no seu leito de morte onde o seu fillo descubre o pouco que sabe da vida da súa nai.

01-ala-rota-metropoles-delirantes

Altarriba e Kim, repiten os esquemas da (chamemoslle así) primeira parte; un guión sólido, perfectamente estruturado, narrado con destreza, con elegancia, na gráfica un debuxo realista, descarnado e que saca proveito do branco e negro e os grises para amosarnos unha españa dura, pobre e reprimida. Alonxada do edulcorado discurso oficial da transición.

Non hai composiciones de páxina fora do normal, pero si unha correcta pauta case fixa de seis viñetas por páxina nas que Kim amosa a súa destreza no debuxo, aínda máis preciso e detallado que no xa magnífico el arte de volar.

Pero este libro non só é a historia da nai de Altarriba, é a historia dun século, dunha España famenta, dunha España vencida e humillada polos feixistas, mais tamén a de milleiros de mulleres que foron motores e sustento das familias, que dende a discrección o traballo e a templanza souberon sacar adiante aos seus fillos e foron quen de superar as dificultades de ser mulleres nun estado tan retrógrado.

02-ala-rota-metrópoles-delirantesÉ un libro que se atreve a ficcionar un descoñecido pasaxe da historia, o episodio dos militares franquistas que seguiron fieis aos ideais monárquicos e mesmo conspiraron contra o réxime do orondo xenocida, que segundo as hipoteses dos autores, non deixou pasar tales actos sen unha purga mortal.

Tamén hai unha certa crítica social na derradeira parte do libro, cando Petra xa está na residencia xeriatrica a cargo dunhas monxas que a miúdo mután en avariciosos capitalistas con xeitos (case) mafiosos.

Altarriba e Kim asinan con este díptico (El arte de volar e El ala Rota) un par de excelentes obras que tendo sentido por separado, aínda teñen máis como obra única e que cumpren con tódolos mándamentos dunha boa banda deseñada; excelente factura de guión e debuxo, historia interesante, por suposto, ben contada e nunha magnífica edición de Norma.

As lecturas do Sr B: La Carga

Aquí en español.

La Carga-Metrópoles DelirantesMariano Casas, gañador da cuarta edición do premio Castelao con Mensaxes, é un deses autores que non paran de producir, desta volta acude ao micro mecenado, táboa de salvación de moitos proxectos nun país cunha carencia grave de facilidades para producir e editar banda deseñada.

La Carga é unha obra de 84 páxinas dura, opresiva, tensa, unha “road movie”, (existe o xénero road cómic?) na que seguimos a fuxida de dous personaxes que tentan deixar atrás o pasado e dos que imos descubrindo cousas a través das súas conversas na furgoneta na que fuxen e transportan unha misteriosa carga da que queren desprenderse.

Así de sinxelo e ao tempo así de complexo é o argumento, con esta premisa e un estilo gráfico áxil e de trazo rápido e forte, feito con tinta e pincel, cunha gran carga pictórica e un branco e negro áspero pero fermoso, potente e directo como un “riff” de guitarra dos Homens, así é como Mariano vai desenvolvendo o fío desta historia que cun ritmo preciso, cadencioso, vai atrapando ata que chegas ao final, un momento case espiritual no que cobra sentido o subtitulo desta obra, Manual de auto axuda para culpábeis.

La carga2-Metrópoles delirantesÉ moi interesante esta aposta de Mariano polo terror psicolóxico, optando por mimar a historia, por tentar buscar outros xeitos máis experimentais, por envolver ao relato dunha atmosfera que nos mete na angustia vital dos protagonistas. O autor, amais, decídese por un final arriscado cunha certa poética que apunta cara a reflexión sobre a culpa e as condeas que nos auto impoñemos, que son certamente as máis duras.

É de destacar a excelente calidade da edición, da que ademais hai dúas versións unha coa capa serigrafiada e outra coa capa gravada. Un traballo este la Carga que ten moitas das virtudes da banda deseñada galega, independencia, calidade e afouteza.

As lecturas do Sr B: Muuh No prado das vacas

Aquí en español.

Muuh1-Metrópoles DelirantesHoubo un tempo no que Galicia foi o país do millón de vacas, e si non foi na realidade si foi naquel magnífico libro de Manuel Rivas. É ineludíbel a relación de Galiza coas vacas, co campo, coa natureza e coas “forzas telúricas”, por iso esta banda deseñada que nos trae unha pequena editora, Figurando Recuerdos Edicións, parece feita pola man dun galego, aínda que detrás do seudónimo Troubs agochase o francés Jean-Marc Troubet.

Neste libro non hai unha historia definida de estrutura clásica ordenada en tres actos, non, máis ben o que hai é dúas narrativas ben diferenciadas. A do personaxe humano que (moi probablemente) é o propio autor, unha parte que ten máis de libro ilustrado que de bd, retratos de vacas mesturados coas reflexións e elucubracións sobre os animais. Esta parte, máis realista e máis pictórica, entra en dialogo coa parte na que as vacas cobran conciencia de si mesmas, a parte de cómic máis ao uso, na que o autor caricaturiza aos animais para mostralos afables, bondadosos e mesmo “ben mantidos”. Esta parte do libro é a máis surrealista, cunha humanización das propias vacas que percorren as lindes da reflexión ecoloxista e que mesmo filosofan sobre as enerxías.Muuh2-Metrópoles Delirantes

A parte gráfica deste libro tamén diferencia as dúas narrativas, e si ben nos pode descolocar no principio da lectura, paseniño vai facendo reacción química e pasa dunha disolución nas primeiras páxinas, a unha mestura homoxénea no final do libro. Aínda que nunha primeira lectura este libro pode parecer un sinxelo exercicio de estilo, un divertimento ou mesmo un experimento, é un libro que precisa que repousemos a súa lectura, e ao cabo dun par de días, releamos. Coma os viños bos, co repouso veñen á mente as notas salvaxes e frescas da natureza e a vida rural, enriquecendo a experiencia lectora.

Muuh3-Metrópoles DelirantesUn cómic no que as protagonistas son as vacas e o secundario é o humano. O libro mestura as reflexións e ilustracións do home coa parte de narrativa secuencial pura ou clásica na forma, na que os animais levan o peso fundamental, vacas por certo, cunha capacidade surrealista tal, que ben poderían asinar sen desmerecer un artigo de Caneiro, xa que coma este viven nunha realidade inexistente.

Merece unha mención o esforzo da humilde editora Figurando Recuerdos Edicións que con gran valentía atreveuse a editar en galego esta pequena xoia da bd. E tamén o excelente traballo na tradución que foi supervisada por Carlos Callón o que xa é unha garantía de integridade e respecto pola lingua.

Esta recensión foi publicada en xuño de 2016 na revista Tempos.