Metrópoles Delirantes 78 – Berliac

Neste programa falamos con Berliac, contounos como ve a polemica polo boicot da editora norteamericana ao SadBoi, libro que acaba de ser editado en España, cal é a súa opinión, que buscaba con este libro e moitas máis cousas.

As músicas desta emisión son:

  • Los Nikis – El Imperio Contraataca.
  • The Dave Brubeck Quartet – Blue Rondo a la Turk.
  • Els Amics de les Arts – Jean Luc.
  • Abraham Boba – Asi Se Vive Aqui.
  • My Little Airport – Gigi Leung Is Dead.
  • Lluis Llach – L’estaca.

Metrópoles Delirantes 77 – Fosfatina, Oscar Raña e Cynthia Alfonso

Abrimos programa a todo filispím, co Sr B e as novas da BD. Volve Zapi ás Metrópoles para nos falar dun mito, o gran Jack Kirby nos tebeos xurásicos. No tempo da entrevista falamos con Rubén Romero, señor da Fosfatina e a BD máis adiantada, tamén veñen con el Oscar Raña e Cynthia Alfonso.

 

 

 

 

 

 

 

As músicas desta emisión son:

  • O Sonoro Maxín – Así se constrúe unha bomba.
  • Arvo Part – Festina Lente.
  • Esteban e Manuel – Ela Namoroume.
  • Miranda – Nadie Como Tú.

 

Nomeados aos Premios Carlos Giménez 2017

O evento anteriormente coñecido como Expocómic, que se celebra en Madrid, pasa a chamarse Heroes Cómic Con. Dentro do marco deste festival vanse entregar os premios Carlos Giménez de la Industria del Cómic Español.

As lecturas do Sr B: Hernán Esteve

Aquí en español

O labirinto da propia vida e o alter ego como terapia.

Esta nova obra de Hernández, vello coñecido da escena fancineira hispana, está editada pola granadina Libros de Autoengaño e ten un declarado ton autobiográfico. Nun exercicio de desdobramento e de sinceridade brutal o autor ispe o corpo e a alma, e a través dun alter ego, Hernán, e do seu propio personaxe vai debullando cousas da súa vida nas que calquera pode recoñecer a súa infancia, a súa xuventude ou a súa madurez, ou todas a un tempo, porque o libro ten algo de xeracional.

O amor e a amizade, ou a confusión de ambos, que só se pode diferenciar coa distancia da madurez, a manipulación dun adolescente, a inocencia, e porén, a súa perda, estes son algúns dos momentos vividos que Esteban deita nesta obra, un libro que se antolla valente polo que ten de exhibicionista, de berrar certa normalidade oculta e de poñer en cuestión o transcorrer da propia vida. Un exercicio de auto psicoanálise que pode chegar a ser tan imprescindíbel como suicida ou tan innecesario como salvador.

O estilo de Hernández vai cara a caricatura-realista ou máis ben a realidade caricaturizada, nun recurso gráfico que tamén (e tan ben) manexa o italiano Zerocalcare, a hipérbole gráfica a xeito de transposición do recurso que tan bo resultado lle deu a Woody Allen, levar a súa propia imaxe e personalidade ao hiperbólico como xeito de establecer unha separación do real coa realidade, algo que autores con habilidade para o humor e a esaxeración son quen de converter nun excelente vehículo de transmisión de sentimentos.

O libro está feito cun bitón azul que non só agradábel senón que ten unha certa función narrativa, a cor ou a súa ausencia subliñan momentos, agradécese este estilo que alixeira visualmente a carga metafórica e de cotidaniedade delirante, e por tanto, real que ten o guión. Tal vez o único aspecto mellorábel está precisamente nesta parte, no guión, que peca dun exceso de intención metafísica que non acada, o ritmo narrativo está lastrado pola total ausencia de palabras da primeira parte, sen dúbida unha aposta forte, radical, pero que non deixa de ser un alarde que lle senta mal ás pretensións filosófico-narrativas do autor.

No tengo mamá – 2017

Cartaz obra de Cynthia Alfonso.

Despois dunha pequena pausa (o ano pasado non se celebrou) o Festival No Tengo Mamá volve ás rúas de Vigo, para celebrar a súa terceira edición, e faino coa programación máis ambiciosa, actuacións, mesas redondas, faladoiros, obradoiros e mercadiño

O NTMM vai dirixido a artistas gráficos, autores e autoras de banda deseñada, colectivos culturais, pequenas editoriais, deseñadores e deseñadoras de moda, músicos, poetas, fotógrafos e artistas do audiovisual, entre outros, calqueira que sexa a súa idade e traxectoria, sempre que a súa labor artística se encadre nos adxectivos novel e/ou independente. Este festival naceu no verán de 2014 como un evento centrado no universo das artes visuais e a autoedición, con especial preferencia cara aqueles traballos creativos de baixo custe que se alonxan dos formatos e contidos habituais.

Sigue lendo

As lecturas do Sr B: Insecto

Aquí en español.

Amor disléxico.

Vivimos nunha sociedade hipersexualizada, mais iso si, sempre dentro duns cánones, a moral e a tradición nacional-católica aínda teñen demasiado peso neste estado que é cada vez máis carpetovetónico douspuntocero. Insecto é un fermoso libro de temática erótica de María Llovet, debuxante Barcelonesa cun dinámico estilo manga, que aborda as relacións diferentes.

Insecto conta a historia de Lea e Lucas, dous irmáns adolescentes, ela, rebelde que goza coa provocación, en loita constante coa nai, e el, calado e disléxico, os dous viven unha relación carrusel, de sentimentos incontrolábeis, que os levan a un “amor fou” que causará escándalo en mentes vetustas de visón e misa de doce e fruición nas máis abertas, aventureiras e soñadoras. Sigue lendo