Arquivos da etiqueta: Astiberri

Metrópoles Delirantes 68 – El Irra

Abrimos coa dedicatoria dunha canción do Sr B. As novas da BD son, máis que nunca, a todo filispím. O gran Zapi, volve nesta emisión coa súa sección Tebeos Xurásicos, desta volta o Hazañas Bélicas. Imos Rumbo ao sur, a dorna remonta o Guadalquivir para embarcar a El Irra, autor de Palos de Ciego, unha BD intensa, dura e ben entretida que nos levará a unha Sevilla que nada ten que ver co das postais e si co da vida cotiá. No final, as novidades que trae Javi, dende a libraría A Gata Tola de Compostela.

 

As músicas desta emisión son:

  • Betty Missiego – Su Canción.
  • Paul Mauriat & His Orchestra – It´s not unusual.
  • Nino Bravo – Voy buscando.
  • Bambino – Podría volver.
  • Triana – Diálogo.

Metrópoles Delirantes 65 – David Rubín

Comezamos co Sr B que volve do seu pequeno exilio interior para as novas da BD a todo filispím. Nos imprescindíbeis, Dúas viaxes, unha obra fundacional na BD galega moderna de Xaquín Marín e Reimundo Patiño, de seguro que si Hai un home en españa que o fai todo é este, compartimos unha peculiar entrevista con David Rubín que ía sobre o seu Gran Hotel Abismo, pero que derivou en moitos outros temas. No tempo das novidades Javi dende a libreria A Gata Tola de Compostela ven para falármonos das novidades máis importantes.

As músicas desta emisión son:

  • Raffaella Carrá – Rumore.
  • Taha, Khaled, Faudel – Ya Rayah.
  • Andrés do Barro – Fogar de Breogán.
  • Astrud – Hay un hombre en España.
  • Nada – Senza un perchè.

As lecturas do Sr B: I.D.

Aquí en Español.

Que Emma Ríos xa está na lista de grandes nomes da banda deseñada está fora de dúbida, mais se ata agora a súa faceta como debuxante era a máis coñecida, con este I.D. pon enriba da mesa as súas credenciais de autora completa e confirma o que xa sabiamos os admiradores do inconcluso APB, é tan boa no guión coma no debuxo.

Da man de Astiberri, chéganos este excelente libro de ciencia ficción que foi publicado de xeito seriado en Island (Image Comics), a revista editada nos USA que Emma codirixe con Brandon Graham.

I.D. é unha distopía na que a autora plantexa unha dúbida tan complexa como inherente ao ser humano, a da desconformidade co propio corpo e como esta afecta á propia identidade, abre así nesta historia unha “caixa de Pandora” con multitude de frontes, éticos, psicolóxicos e humanos.

Partindo da premisa de que a identidade reside no cerebro e nun un escenario no que o transplante de tal órgano é factible, a empresa que fai esta intervención busca voluntarios para someterse á perigosa operación, as tres persoas candidatas quedan nunha cafetería para coñecerse e compartir as súas inquedanzas, Noa é un home atrapado no corpo dunha muller, Miguel quere fuxir dun pasado conflitivo e Charlotte afirma que quere cambiar “porque está soberanamente aburrida” aínda que esta razón semella ser tan feble como falsa. Cada un destes personaxes ten unha motivación suficientemente forte para arriscar a vida nun tratamento moi complexo medicamente e ultra complexo ética e psicoloxicamente.

Os tres personaxes dotan dunha forza especial á historia, axiña podemos identificarnos con algún (ou con todos), proba de que están ben definidos e encaixan nunha historia breve pero espléndida.

Emma Ríos acada un nivel excepcional na conxunción do guión co debuxo, deixa respirar as páxinas co texto xusto e desde as primeiras páxinas dálle ao lector o seu propio espazo, abre moitos interrogantes que non pecha, que cada un de nós respostaremos establecendo un dialogo coa historia e retrata rapidamente con sutís pinceladas unha sociedade ambientada nun futuro indefinido no que o mundo non parece ser mellor, no que perduran moitos dos problemas actuais que seguen a resolverse da mesma forma, con violencia policial ou con cartos suxos.

Aínda que é unha historia breve para os estándares do cómic actual, a Ríos dálle tempo a deitar dúbidas, amais das propias dun tratamento tan agresivo, sobre certos aspectos das sociedades modernas, a prensa, a soidade, o financiamento e a ética dos grandes complexos médicos-farmaceuticos.

Ríos xoga neste libro coas súas influencias do manga, cun trazo vigoroso, coas composicións de páxina arriscadas, heteroxéneas, as calles entre viñetas aparecen e desaparecen, separan viñetas ou as veces dividen unha ilustración en dous, cambian de cor, utiliza a superposición dos cadriños, en fin, experimenta co aspecto gráfico do libro sen complexos e despregando un sen fin de solucións que lle aportan un dinamismo extraordinario. Outro aspecto curioso é a cor, utiliza un bitono vermello que é unha aposta arriscada, e ao noso entender, acertada. Mención aparte merece a portada, dunha elegancia e sutilidade marabillosa e delicada e cun onírico significado no que se unen as polas dunha árbore e as terminacións neuronais.

Proba da seriedade coa que aborda Ríos os proxectos é que buscou o asesoramento do neurólogo Miguel Alberte Woodward, que firma un texto final de divulgación que axuda moito a entender a complexidade do tema que aborda esta banda deseñada.

Esta recensión foi publicada en setembro de 2016 na revista Tempos.

Metrópoles Delirantes 57 – Canales e Pellejero

metrópoles delirantes-canales-pellejeroComezamos tempada con esta emisión e facémolo falando da actualidade coas novas da bd a todo filispim co SrB. No imprescindíbel unha obra de Etienne Davodeau, Rural. Na entrevista, escoitaremos a Juan Díaz Canales e Rubén Pellejero, dous grandes autores que xa son lendas vivas. E rematamos con Xaime Lis que dende Komic en Compostela achegouse para falarnos das novidades. Todo con flow e voces sexis 😉

As músicas desta emisión son:

  • The Hustle – Van McCoy.
  • Booker T & The Mg´s – Melting Pot.
  • Emmanuelle Seigner – Le jour parfait.
  • The Shivas – Baby I Need You
  • Novedades Carminha – Que Dios reparta fuerte.

Metrópoles Delirantes 56 – Emma Ríos

Emma Ríos-Metrópoles DelirantesDerradeira emisión desta tempada, é amais moi peculiar, comezamos falando da actualidade coas novas da bd a todo filispím, e desta volta si que son a todo filispím. Embarcamos na dorna das Metrópoles a Emma Ríos, e facémoslle unha entrevista ben longa na que conta cousas moi interesantes. Esta autora galega confirma no seu novo libro ID que é tan boa guionista coma debuxante. Rematamos coas novidades, que desta volta chegan desde a tenda de Metrópolis cómics da Coruña con Diego Rois.

ID-Emma Ríos-Metrópoles Delirantes
As músicas desta emisión son:

  • The Go-Go Train – Mike Stevens & The Shevells.
  • Goldfrapp – Laurel.
  • Scott Walker – The Seventh Seal.

As lecturas do Sr B: Necrópolis

Aquí en español.

Necrópolis, un uppercut directo a túa conciencia

Necrópolis-Marcos Prior-Metrópoles DelirantesAbrir o Necrópolis de Marcos Prior, é moi semellante ao que sucede cando sacas da funda un vinilo de Bill Evans e despois de pousalo sobre o prato, pos a agulla sobre del. Outra sensibilidade, elegante, cadenciosa, pura harmonía elaborada con pequenos fragmentos de realidade, filosofía e reflexión.

Necrópolis é un libro de historias que suceden nunha cidade moderna e fría durante unha serie de apagóns. Conta dunha sociedade deshumanizada e dura, unha selva de asfalto, na que os medios de comunicación son un importante actor na alienación da masa, a estupidificación colectiva, e na que calquera cousa contada a través dunha pantalla é máis verdade que o que ven os propios ollos. Fala desa caste de políticos que son produtos de homeopatía ideolóxica, deseñados para ser consumidos sen lerlles a composición, porque esta e tan mentira como os mesmos principios que defenden. A inculturización colectiva perpetrada polos poderes, a xeito de holocausto da intelixencia e do espírito crítico que conleva que os habitantes da cidade viren en seres irracionais que teñen que volver ao primitivismo da propia supervivencia a conta da violencia.Necrópolis2-Metrópoles Delirantes

En Necrópolis somos espectadores da deshumanización das grandes cidades, do colapso dun sistema económico, da dependencia dun orde fráxil e inxusto e das terríbeis consecuencias da polarización das clases sociais, do populismo e do sometemento xeral da política e a sociedade ao circo do sensacionalismo mediático. Plantéxanos unha distopía que nos é dolorosamente familiar. Esa ficción que xa é real.

Esta excepcional obra, coma o jazz delicado e perfecto de Evans, inventa novas formas narrativas que experimentan coas composicións na páxina e coa importancia dos textos, sabiamente colocadas ao mesmo tamaño que os cadriños, as metáforas visuais e a metalinguaxe buscando integrar con mestría os novos medios e redes sociais na narrativa, unha versión literaria e gráfica da poética do (aparente) caos dun trío de jazz que ensambla unha obra perfecta e incontestablemente fermosa.

Necrópolis3-Metrópoles DelirantesEste libro esixe un lector activo, informado, e coa mente aberta a temas complexos, en troques deste pequeno esforzo, agasalla faíscas de humor descabellado que son na realidade metáforas exactas do que vivimos cada día, entrevistas feitas por marionetas-youtubers-xornalistas e incluso un debate a catro que certifica con clarividencia (o libro foi anterior ao 20D) que España sigue sendo moi de misa de doce, puntilla e peineta, e dicir, ridícula casposa e delincuente.

Marcos Prior é un autor que en cada unha das súas obras aborda o mundo que vivimos utilizando como armas o sarcasmo e a ironía, con unha ampla dose de intelixencia debulla coma se for un psicoanalista a esquizofrenia da sociedade que sufrimos, é con toda certeza o máis combativo da banda deseñada estatal, que non esconde a intención política das súas obras.

Hostias coa man aberta á conciencia colectiva dun estado que parece unha mala brincadeira.

Esta recensión foi publicada en abril de 2016 na revista Tempos.

As lecturas do Sr B: La Ficción

Aquí en español.

La ficción 1-David Rubín-Metrópoles Delirantes“A ficción de Pires e a realidade de Rubín”

“La ficción” é a historia de catro amigos da infancia, que descobren unha misteriosa caixa de libros que cando os len en voz alta poden transportalos ata outros mundos. A diversión faise pesadelo cando un deles desaparece, o resto dos rapaces xura non contar nunca o que pasou. Anos despois, un daqueles nenos, xa adulto, desaparece e os dous que quedan mobilízanse para que non se repita a historia.

Esta é a segunda incursión de Rubín no mercado norteamericano, despois da excelente saga “Aurora West” con Paul Pope e JT Petty, e desta volta, faino cun descoñecido (en Europa) guionista, Curt Pires, que plantexa unha historia a cabalo entre o real é o fantástico con continuos saltos no tempo que serve de exiguo andamiaxe para que o galego arme un palacete coa súa arquitectura gráfica.

Esta obra publicouse en catro números en Norteamérica, o que coñecemos por grampas, mais en España a editorial Astiberri recompilou todo nun so tomo que amais trae como extras sendos textos dos autores (o de Pires algo falto de humildade) e o máis importante un feixe de páxinas a lapis no que Rubín amosa “os seus trucos” de “mago de nivel 20”.

La ficción 2-David Rubín-Metrópoles DelirantesHai debuxantes que teñen a capacidade dun cirurxán de garda en urxencias para sandar un libro, aplican con mestría e rápido diagnóstico os coñecementos que teñen para salvar ó doente, e de feito, cunha boa dose de vitaminas, ata conseguen non só que saia da cama senón que gañe unha maratón.

Quizaís nun intento de facer do lector parte activa da historia, o guión de La ficción é (para o noso entender) demasiado críptico, complexo, e por veces, desamañado; é aí precisamente, onde os lápises do noso compatriota, a modo de vitamina c, danlle un empurrón ao libro e aos lectores. Boas páxinas, ben debuxadas e sobre todo ben compostas, que facilitan o tránsito polos mundos oníricos e as veces terroríficos de La ficción.

Si dalgún autor de tebeos do país temos ganas de ver unha serie potente nos Estados Unidos é  do David, calquera que falara con el máis de dez minutos axiña se decataría non só do amor pola bedé que respira ese corpo, senón da extensa cultura comiqueira que ten. Antes que autor, evidentemente, foi lector. (O Heroe, a súa obra fetiche comeza cunha homenaxe a Jack Kirby).La ficción 3-David Rubín-Metrópoles Delirantes

A arte de David está nun momento magnífico, asentadas as súas propostas segue aprendendo, sorprendendo, mellorando na proposta formal, e sobre todo experimentando, cunhas composicións de páxina cada vez mellores, facendo peto de experiencia e manténdonos sempre á expectativa co seu traballo. E namentres agardamos por un novo libro estritamente persoal (como guionista e debuxante) este ano sairá o que está a facer con guión de Marcos Prior, Gran Hotel Abismo, unha obra comprometida que pensamos vai ser outro punto de inflexión na carreira deste galego que está chamado a ser (si non é xa) un dos grandes autores da bedé europea deste século.

Esta recensión foi publicada en marzo de 2016 na revista Tempos.